خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دست در دامن رنگین بهاری نزدمناخنی بر دل گلزار چو خاری نزدم
۲
شبنمی نیست درین باغ به محرومی منکه دلم خون شد و بر لاله عذاری نزدم
۳
دهشت سختی این راه گره کرد مراسینه چون آبله بر نشتر خاری نزدم
۴
ساختم چون خس گرداب به سرگردانیدست چون موج به دامان کناری نزدم
صفحهٔ ۱ از ۴