خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قطره بی سرو پایم دل دریا دارمذره خاکم و پیشانی صحرا دارم
۲
نیست از سیل گرانسنگ حوادث خطرمخانه در کوچه گمنامی عنقا دارم
۳
همچو شبنم چه به مجموعه گل دل بندم؟من که در دیده خورشید فلک جا دارم
۴
جگر سنگ به نومیدی من می سوزدشیشه آبله ام، راه به خارا دارم
صفحهٔ ۱ از ۳