خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟به که این آینه از پیش نفس بردارم
۲
من که چون برگ خزان بال و پرم ریخته استبه چه امید دل از کنج قفس بردارم؟
۳
آفت حرص ز شمشیر دو دم بیشترستچون دو دست از سر خود همچو مگس بردارم؟
۴
گل به دشمن نزنند اهل مروت، ورنهمن نه آنم که زبونی ز عسس بردارم
صفحهٔ ۱ از ۳