خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دل سوخته اخگر به گریبان دارمسینه ای گرمتر از خاک شهیدان دارم
۲
ساده از نقش تمناست دل خرسندمعالمی امن تر از دیده حیران دارم
۳
به تهیدستی من خنده زند موج سرابدامن بحر به کف گرچه چو مرجان دارم
۴
قسمت زنگی از آیینه روشن نشودانفعالی که من از صاف ضمیران دارم
صفحهٔ ۱ از ۳