خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منم آن سیل که دریا نکند خاموشمکوه را کشتی طوفان زده سازد جوشم
۲
از ملامت نکنم شکوه ز بی حوصلگیسخن تلخ می تلخ بود در گوشم
۳
جوش من لنگر آرام نمی داند چیستنیست چون باده نارس دو سه روزی جوشم
۴
از خرابات مغان پای برون نگذارمتا سبو دست نوازش نکشد بر دوشم
صفحهٔ ۱ از ۳