خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تاخت از سینه به مژگان دل بازیگوشمگشت بال و پر طوفان دل بازیگوشم
۲
من که در صومعه سر حلقه پیران بودمکرد بازیچه طفلان دل بازیگوشم
۳
من کجا، خنده زدن چون گل بیدرد کجا؟کرد چون غنچه پریشان دل بازیگوشم
۴
گرچه در کنج قفس بال و پرم غنچه شده استمی کند سیر گلستان دل بازیگوشم
صفحهٔ ۱ از ۳