خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گوش ناز تو به فریاد حزین می مالمتا جبین هوس خود به زمین می مالم
۲
با لب تازه خطش چند سیاهی بزندچهره آب خضر را به زمین می مالم
۳
روی بر پای تو می مالم و می مالم چشمکاین منم بر کف پای تو جبین می مالم
۴
منم آن جور وطن دیده که از ذوق سفررو به دیوار و در خانه زین می مالم
صفحهٔ ۱ از ۲