خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گوشه ای کو که دل از فکر سفر جمع کنم؟پا به دامان صدف همچو گهر جمع کنم
۲
تخم خود چند درین خاک سیه چون انجمشب پریشان کنم و وقت سحر جمع کنم؟
۳
از پریشانی خاطر دو نفس را چون صبحنیست ممکن که من خسته جگر جمع کنم
۴
رخنه در کار ز تسبیح فزون است مراچون دل خویش ز صد رهگذار جمع کنم؟
صفحهٔ ۱ از ۴