خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه از طول امل پا به سلاسل داریمهمچنان چشم امید از کشش دل داریم
۲
پای ما بر سر گنج و ز پریشان نظریچشم بر کاسه دریوزه سایل داریم
۳
نیست چون ریگ روان در دل ما فکرمقامما ز آهسته روی راحت منزل داریم
۴
به چه جرأت نفس تند برآریم از دلما که آیینه روی تو مقابل داریم
صفحهٔ ۱ از ۲