خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر چه احسان تو داده است به ما آن داریمما چه داریم ز خود تا ز تو پنهان داریم
۲
می رسد واجبی ما ز نهانخانه غیبما چه شرمندگی از عالم امکان داریم
۳
چشم رغبت نگشاییم به سی پاره ماهدر نظر روی تو پیوسته چو قرآن داریم
۴
تیرباران حوادث قفس ما نشوددل شیریم، چه پروای نیستان داریم
صفحهٔ ۱ از ۴