خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مختلف چند ازین پرده نیرنگ شویمپرده بردار که تا جمله یک آهنگ شویم
۲
تخته مشق تجلی است دل ساده ماما نه طوریم به یک جلوه سبک سنگ شویم
۳
نیست چون سوخته ای تا دل ما صید کندبه که پنهان چو شرر در جگر سنگ شویم
۴
دانه سوخته خجلت کشد از روی بهارما نه آنیم که شاد از می گلرنگ شویم
صفحهٔ ۱ از ۲