خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنقدر عقل نداریم که فرزانه شویمآنقدر شور نداریم که دیوانه شویم
۲
چند سرگشته میان حق و باطل باشیمتا کی از کعبه برآییم و به بتخانه شویم
۳
سنگ بی منت اطفال به وجد آمده استخوش بهاری است بیایید که دیوانه شویم
۴
چون به سیلاب بلا بر نتوانیم آمدچاره ای بهتر ازین نیست که ویرانه شویم
صفحهٔ ۱ از ۳