خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گذشت عمر سبکرو به خورد و خواب تمامبه شوره زار مرا صرف گشت آب تمام
۲
چه حاصل است ز قرب گهر چو رشته مراچو مد عمر سرآمد به پیچ و تاب تمام
۳
چو ماه نو به تمامی به هم شکن خود راکه در دو هفته کند بازت آفتاب تمام
۴
چه حاجت است به تسبیح سال، عمر مراکه می شود به یک انگشت این حساب تمام
صفحهٔ ۱ از ۵