خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به حرف پوچ مرا عمر شد تباه تمامفغان که خرمن من گشت خرج آه تمام
۲
فریفت طبع شریف مرا جهان خسیسپریدنم چو نظر شد به برگ کاه تمام
۳
ز من چو دیده قربانیان حساب مجوکه عمر من بسر آمد به یک نگاه تمام
۴
چه نسبت است به مجنون ساده لوح مراکه شد ز مشق جنونم زمین سیاه تمام
صفحهٔ ۱ از ۴