خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو بید اگر چه درین باغ بی بر آمده امبه عذر بی ثمری سایه گستر آمده ام
۲
ز نقص خودبه امید کمال خرسندماگر چه همچو مه عید لاغر آمده ام
۳
به پای قافله رفتن ز من نمی آیدچو آفتاب به تنها روی بر آمده ام
۴
همان به خاک برابر چو نور خورشیدماگر چه از همه آفاق بر سر آمده ام
صفحهٔ ۱ از ۳