خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بیغمی نه ز مطرب ترانه می طلبمبرای گریه چو طفلان بهانه می طلبم
۲
شده است سنگ نشان دل ز بی پر و بالیز آه سوختگان تازیانه می طلبم
۳
سیاه کاسه فتاده است چشمه حیوانز عشق زندگی جاودانه می طلبم
۴
نظر به عالم غیب است گوشه گیران راز خال کنج لب یار دانه می طلبم
صفحهٔ ۱ از ۳