خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا که هست به دل کوه آهن از مردمسبک چگونه توانم گذشتن از مردم
۲
هزار رنگ گل از خار پای خود چینندجماعتی که نخواهند سوزن از مردم
۳
به چار موجه رد و قبول تن در دهترا که نیست میسر گسستن از مردم
۴
تو آن زمان سر عیار پیشگان باشیکه خویش را بتوانی ربودن از مردم
صفحهٔ ۱ از ۲