خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز ابر تربیت روزگار نومیدمچو تخم سوخته از نوبهار نومیدم
۲
ز وصل گل نبود خارپا چنان نومیدکه من ز وصل تو ای گلعذار نومیدم
۳
پرست از گل بی خار دامن هر خاردر آن چمن که من از نوبهار نومیدم
۴
مرا به عالمی افکنده است حیرانیکه در کنار ز بوس و کنار نومیدم
صفحهٔ ۱ از ۲