خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز سر کلاه نمد را چگونه بردارمکه زیر تیغ حوادث همین سپر دارم
۲
چو تخم سوخته از خاک بر نمی آیدسری که من ز خیال تو زیر پر دارم
۳
مرا ز برگ سفر شوق کعبه غافل کردمگر چو آبله در راه آب بر دارم
۴
دهم ز شوق جمال تو شستشوی نگاهبه آفتاب اگر بی رخست نظر دارم
صفحهٔ ۱ از ۴