خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لب خموش و زبان گزیده‌ای دارمچو بوی گل نفس آرمیده‌ای دارم
۲
سبک رکاب نیم همچو رنگ بی‌جگرانسلاح جنگ عنان کشیده‌ای دارم
۳
چو آفتاب خموشم به صدهزار زباننه همچو صبح دهان دریده‌ای دارم
۴
کمند وحدت من چار موجه دریاستز بار درد، دل آرمیده‌ای دارم
صفحهٔ ۱ از ۳