خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خال گوشه ابروی یار می ترسمازین ستاره دنباله دار می ترسم
۲
چو مهره در دهن مار می توانم رفتاز آن دو سلسله تابدار می ترسم
۳
ز رنگ و بوی جهان قانعم به بی برگیخزان گزیده ام از نوبهار می ترسم
۴
ز نیش مار به نرمی نمی توان شد امنمن از ملایمت روزگار می ترسم
صفحهٔ ۱ از ۲