خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منم که مصرف نقد نگاه می دانمبه روی خوب ندیدن گناه می دانم
۲
اگر چه شد تنم از داغ عشق لاله ستانهنوز دعوی خود بی گواه می دانم
۳
فتادگی است در آیین من پرستش حقزمین میکده را خانقاه می دانم
۴
کمند شوخی این ره چنان ربوده مراکه گر به کعبه رسم سنگ راه می دانم
صفحهٔ ۱ از ۴