خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ستاره سوخته آتشین عذارانمچو داغ لاله سیه روز نوبهارانم
۲
به پاک چشمی من شبنمی ندارد باغز دست هم بربایند گلعذارانم
۳
ز مشت خار و خس من سفر نمی آیدمگر به بحر برد سیل نوبهارانم
۴
مرا به حلقه اطفال رهنما گردیدکه شیشه بارم و مشتاق سنگبارانم
صفحهٔ ۱ از ۳