خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر چه با گل دمساز می شود شبنمچو صبح شد به فلک بار می شود شبنم
۲
درین حدیقه زنگار گون نمی ماندبه وصل مهر سرافراز می شود شبنم
۳
اگر ز دامن گل تکیه گاه سازندشچو بوی گل به هوا باز می شود شبنم
۴
درون دیده خورشید جای خود دیده استکه زود خانه برانداز می شود شبنم
صفحهٔ ۱ از ۳