خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چگونه پیش رخ نازک تو آه کنمدلم نمی‌دهد این صفحه را سیاه کنم
۲
نه آه بر لب و نه گریه در نظر دارمچسان نگاه بر رخسار صبحگاه کنم
۳
هزار رنگ گل داغ در بغل دارمنه لاله‌ام که همین صفحه‌ای سیاه کنم
۴
دوبار به رخ او دیدن از مروت نیستتمام عمر چو آیینه یک نگاه کنم
صفحهٔ ۱ از ۲