خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اثر ز غنچه درین گلستان نمی‌بینمفغان که اهل دلی در میان نمی‌بینم
۲
چه زهر بود که چشم ستاره ریخت به خاککه شیر را به شکر مهربان نمی‌بینم
۳
چنان غبار کدورت دواند ریشه به خاککه خنده در دهن زعفران نمی‌بینم
۴
چه نقش بود که بر آب زد سپهر دو رنگکه شیشه را به قدح هم‌زبان نمی‌بینم
صفحهٔ ۱ از ۳