خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هر که باده دهد یار، من خراب شومنگاه گرم به هر کس کند کباب شوم
۲
ز من کناره کند موج اگر حباب شومفریب من نخورد تشنه گر سراب شوم
۳
چو موج، صیقل دریا چو می توانم شدگره چرا به دل بحر چون حباب شوم؟
۴
درین زمانه که بوی گل است موی دماغچه لازم است خورم خون و مشک ناب شوم؟
صفحهٔ ۱ از ۳