خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چراغ طور نسوزد اگر کلیم شومشکفتگی نکند گل اگر نسیم شوم
۲
بس است جوهر ذاتی مرا، نه آن گهرمکه گر صدف برود از سرم یتیم شوم
۳
دم مسیح درین گلستان گرانجان استبه اعتماد کدام آبرو نسیم شوم؟
۴
فلک مراد کریمان نمی دهد صائببه مصلحت دو سه روزی مگر لئیم شوم
صفحهٔ ۱ از ۱