خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درین جهان نشود حال آن جهان معلومکه مغز را نتوان کرد از استخوان معلوم
۲
که دیده حاشیه باشد ز متن مشکلتر؟نشد ز سبزه خط راز آن دهان معلوم
۳
عیار ناز ترا اهل عشق می دانندکه بی کشش نشود زور هر کمان معلوم
۴
اگر چه معنی نازک شود برهنه زلفظمرا نشد ز کمر هیچ ازان میان معلوم
صفحهٔ ۱ از ۳