خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیام دوست ز باد بهار می‌شنومز چاک سینه گل بوی یار می‌شنوم
۲
جنون من چه عجب گر یکی هزار شود؟که وصف گل ز زبان هزار می‌شنوم
۳
هزار نکته سربسته بی‌میانجی حرفز غنچه دهن تنگ یار می‌شنوم
۴
از آن ز سیر چمن می‌برم ز خود پیوندکه ذکر اره ز هر شاخسار می‌شنوم
صفحهٔ ۱ از ۳