خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از آفتاب رنگ نبازد ستاره امدل زنده از محیط برآید شراره ام
۲
خورشید محشرست دل آتشین منصبح قیامت است گریبان پاره ام
۳
نور نگاه چشم غزالان وحشیمهم در میان مردم و هم بر کناره ام
۴
آن بیدلم که کشتی طوفان رسیده بوددر طفلی از تپیدن دل گاهواره ام
صفحهٔ ۱ از ۲