خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در عین وصل داغ جدایی چو لاله امخالی و پر ز ماه چو آغوش هاله ام
۲
شد تشنه تر ز باده روشن پیاله امخالی و پر ز ماه چو آغوش هاله ام
۳
مجنون من به گوش فلک حلقه می کشیدروزی که بود ناف غزالان پیاله ام
۴
هر دانه ای به دام نمی آورد مراباشد ز کوه قاف چو عنقا نواله ام
صفحهٔ ۱ از ۲