خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رنگین شده است بس که ز خونین ترانه‌اممرغان غلط کنند به گل آشیانه‌ام
۲
هر پاره از دلم در توحید می‌زندیک نقش بیش نیست در آیینه‌خانه‌ام
۳
دل خوردن است قسمتم از گرد خوان چرخاز مرکز خودست چو پرگار دانه‌ام
۴
چون موجه سراب درین دشت آتشیناز پیچ و تاب خویش بود تازیانه‌ام
صفحهٔ ۱ از ۳