خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دست رفت دامن یاری که داشتمسیماب شد شکیب و قراری که داشتم
۲
برق فنا کجاست که از مشت خار مندامن فشان گذشت بهاری که داشتم
۳
غایب شد از نظر به نفس راست کردنیدر پیش چشم خویش شکاری که داشتم
۴
برخاک ریخت ناشده شیرین ازو لبیاز برگریز حادثه باری که داشتم
صفحهٔ ۱ از ۴