خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون زلف دست بر کمر یار یافتمسر رشته نزاکت ز نار یافتم
۲
چون شبنم به چهره گل جای می دهنداین منزلت ز دیده بیدار یافتم
۳
آخر چو شبنم از اثر صاف طینتیدر پیشگاه خاطر گل بار یافتم
۴
آن دولتی که بال هما صفحه ای ازوستدر زیر چتر سایه دیوار یافتم
صفحهٔ ۱ از ۲