خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن بختم از کجاست سخن زان دهن کشم؟این بس که گاهی از قلم او سخن کشم
۲
باد خزان که خار به چشمش شکسته باد!نگذاشت همچو غنچه نفس در چمن کشم
۳
مرغی به آشیانه خود خار اگر بردصد ناله غریب ز شوق وطن کشم
۴
از بوسه غیر دلزده گردیده است و مندر فکر این که چون زلب او سخن کشم
صفحهٔ ۱ از ۲