خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از روی نرم سرزنش خار می کشمچون گل ز حسن خلق خود آزار می کشم
۲
آزاده ام، مرا سر و برگ لباس نیستاز مغز خود گرانی دستار می کشم
۳
هر چند شمع راهروانم چو آفتاباز احتیاط دست به دیوار می کشم
۴
آیینه پاک کرده ام از زنگ قیل و قالاز طوطیان گرانی زنگار می کشم
صفحهٔ ۱ از ۳