خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اول سری به رخنه دیوار می کشمدیگر به آشیانه خود خار می کشم
۲
سوزن تمام چشم شد از انتظار و منبا ناخن شکسته ز پا خار می کشم
۳
چون زاهدان به مهره گل دل نبسته اماز سبحه بیش غیرت ز نار می کشم
۴
امسال خنده ام نه چو گل از ته دل استخمیازه بر شکفتگی پار می کشم
صفحهٔ ۱ از ۳