خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل را جلا به دیده نمناک می کنمآیینه را به دامن تر پاک می کنم
۲
دور نشاط نقطه به پرگار بسته استسر را به کار حلقه فتراک می کنم
۳
پاس صفای آیینه می دارم از غبارجان را اگر ز تیغ تو امساک می کنم
۴
بر هر زمین که می رسم، از پیچ و تاب خویشدامی ز شوق صید تو در خاک می کنم
صفحهٔ ۱ از ۳