خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لب چون صدف به آب گهر تر نمی‌کنمگوهر به آبروی برابر نمی‌کنم
۲
شاخ شکوفه‌ام که سبیل است سیم منبا خاک ره مضایقه زر نمی‌کنم
۳
در کام بی‌نیازی من آب و خون یکی استنفی خزف ز پاکی گوهر نمی‌کنم
۴
نتوان به آب راند مرا همچو زاهدانتا هست می نگاه به کوثر نمی‌کنم
صفحهٔ ۱ از ۳