خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می می کشند لاله عذاران ز روی هممستند بی شراب ز جام و سبوی هم
۲
خوبان به آشنایی هم بیوفا شدنددلهای ساده زود پذیرند خوی هم
۳
صاحبدلان ز ناز نسیمند بی نیازچون غنچه می درند گریبان به بوی هم
۴
چون برگ گل درین چمن از پاک طینتیپشت همند خاک نشینان و روی هم
صفحهٔ ۱ از ۳