خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از زلف یار رنگ دگر برگرفته‌ایممومیم اگر چه نکهت عنبر گرفته‌ایم
۲
پیش کسی دراز نگشته است دست ماما چون چنار از آتش خود درگرفته‌ایم
۳
چون سر برآوریم ز دریا، که چون صدفگوهر به آبروی برابر گرفته‌ایم
۴
با دست رعشه‌دار چو شبنم درین چمندامان آفتاب مکرر گرفته‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۳