خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایمگردن چو شیشه بر خط ساغر نهاده ایم
۲
بر روی دست باد مرا دست سیر ماچون موج تا عنان به کف بحر داده ایم
۳
یک عمر همچو غنچه درین بوستانسراخون خورده ایم تا گره دل گشاده ایم
۴
از زندگی است یک دو نفس در بساط ماچون صبح ما ز روز ازل پیر زاده ایم
صفحهٔ ۱ از ۳