خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما نقض دل‌پذیر ورق‌های ساده‌ایمچون داغ لاله از جگر درد زاده‌ایم
۲
با سینه گشاده در آماجگاه خاکبی‌اضطراب همچو هدف ایستاده‌ایم
۳
گویا برات عمر مؤبد گرفته‌ایمپشتی که ما ز جسم به دیوار داده‌ایم
۴
بر دوستان رفته چه افسوس می‌خوریم؟با خود اگر قرار اقامت نداده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۳