خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از آه دام موج به دریا فکنده ایماز اشک تخم لاله به صحرا فکنده ایم
۲
یک روز با حباب به کشتی نشسته ایمهمراه موج سلسله بر پا فکنده ایم
۳
بر چهره ای که آب شود از نگاه گرمغفلت نگر که طرح تماشا فکنده ایم
۴
ما انتظار شور قیامت نمی کشیمسنگی به شیشه خانه دلها فکنده ایم
صفحهٔ ۱ از ۳