خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما گل به دست خود ز نهالی نچیده‌ایمدر دست دیگران گلی از دور دیده‌ایم
۲
چون لاله صاف و درد سپهر دو رنگ رادر یک پیاله کرده و بر سر کشیده‌ایم
۳
با بخت تیره از ستم چرخ فارغیمدر دست زنگی آینه زنگ دیده‌ایم
۴
نوکیسه مصیبت ایام نیستیمچون صبحدم هزار گریبان دریده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۴