خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما پرده از حقیقت عالم کشیده‌ایمدر غورگی به نشئه این می رسیده‌ایم
۲
سرمشق بی‌نیازی ارباب همت استاین خط باطلی که به عالم کشیده‌ایم
۳
از برگ‌ریز تفرقه آزاد گشته‌ایمچون غنچه تا به کنج دل خود خزیده‌ایم
۴
باریم، اگر چه بر دل کس بار نیستیمخاریم، اگر چه در جگر خود خلیده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۲