خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیمقندیل کعبه را به صنمخانه سوختیم
۲
هرگز صدای بال و پر ما نشد بلندآهسته همچو شمع درین خانه سوختیم
۳
چیدندگل ز شمع حریفان دور گردما در کنار شمع غریبانه سوختیم
۴
عاشق کجا و جرأت بوس و کنار یار؟ما بیدلان به آتش پروانه سوختیم
صفحهٔ ۱ از ۳