خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیمسر بر خط پیاله چو مینا گذاشتیم
۲
آمد چو موج دامن ساحل به دست ماتا اختیار خویش به دریا گذاشتیم
۳
از جبهه گشاده گرانی رود ز دلچون کوه سر به دامن صحرا گذاشتیم
۴
از حرف و صوت زیر و زبر بود حال مامهر سکوت بر لب گویا گذاشتیم
صفحهٔ ۱ از ۳