خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیمگل را به باغبان خنک وا گذاشتیم
۲
تا چند چون سفینه توان بود تخته بند؟موجی شدیم و روی به دریا گذاشتیم
۳
چون داغ لاله از سر ما موج خون گذشتپهلو اگر به بستر خارا گذاشتیم
۴
تبخاله است لاله سرچشمه سراببیهوده دل به عشوه دنیا گذاشتیم
صفحهٔ ۱ از ۳